✅فقر تأیید
این شبهای در هیات از فقرهای سلبی: فقر اقتصادی ، فقر مهارتی، فقرفرهنگی، فقر عاطفی و فقر سیاسی و از فقر ایجابی عرفانی_معرفتی چندین شب سخن گفتیم؛ و این بار از فقری که عیان یافتیم یعنی "فقر در تأیید"؛ همان در اسارت نگاه دیگران ماندن. فیش برداری خود را از باب" زکات العلم نشره" به اشتراک می گذاریم
گاه ساعتها نظر می نهیم، می نگاریم، قضاوت می کنیم، عیب می گیریم، شرح می دهیم و دوست می افزاییم تا این کمبود درونی خود را بپوشانیم؛ غافل از آنکه چو زبان را زمام گیریم، مقصودها در مهار آید. سقراط گفت: نه هر سخنی شایستهٔ گفتن است؛ و من می گویم، مگر در دفع ظلم و ستم یا ادای حقیقت باشد، یا آشتی در ویرانهٔ رابطه ای یا دادخواهی و رسیدگی به آه مظلومی که اینجاها بی شک در مقام دفاع به قول همان شاعر حماسی "باید برخاست"!
بزرگی فرمود: پیش از هر سخن، حتی در یک کامنت یا زبان بدن از خویشتن چنین بپرس که، آیا این گفتار در آستین حقیقت دارد؟ دوم، آیا بایسته گفتن است؟ و سوم، اگر بایسته است آن را به نرمی بگو، نه با جنگ و ستیز.
برخی گفتن ها گریزگاه ذهن پریشان و کمینگاه هراسان خودمان است، نه نشانه حقیقت و نه معیار دارایی و ثروت کلام؛ کلماتی که آشکارا فقر تأییدند و اسیر در زندان نگاه یا نیازمند توجه دیگران. از همین روست که گفته اند: «کم گوی و گزیده گوی، چون دُر». و این است که گاه سکوتت از ساعت زمانی سخن، رازهای نهفته تر به شنونده می آموزد، یادت باشد خود واقعی گاه نیاز به اثبات ندارد سکوت کن
از این رو بود که پیامبر ص ( ایام رحلتش گرامی باد) فرمود: الصمت اول العبودیه!
✍محمد امین وحدانی نیا
https://eitaa.com/hajaminv